2 Mart 2009 Pazartesi

duygusuzluktan üşüyorum...


neden bazı insanlar birine değer vermemek için bu kadar çaba sarfeder...


birini önemsemek, hakettiği değerde davranmak bu kadar zor olmamalı...ben haketmeyene değerliymiş gibi davranıyorsam, hakettiği gibi davranmak daha zor olmamalı...


anlamıyorum seni inan


ama asıl anlamadığım ben neden birine değer verdiğimde, karşımda ki bunu hak ediyor mu etmiyor mu anlamakta bu kadar geç kalıyorum...ya da neden abartıyorum...o istemiyor değer verilmeyi...ben neden zorluyorum....onda olan iyilikleri görmeye çalışıyorum her seferinde...


iflah olmaz bir iyimserim sanırım...karşımda ki insana olan inancımı yitirmiyorum her ne halt yerse yesin...ama yediğim her darbede, her duvara çarpışımla iflah olma yolunda ilerliyorum...ya da kendimi avutuyorum...benim onlara inanmam , onların da kendilerine inandığı anlamına gelmiyor çünkü...


yüreğimi küçültmeyi öğrenmem gerek...

1 yorum:

  1. Sen ne kadar çabalarsan çabala, zorlarsan zorla o kalbe dur diyemezsin. O kalp yelken açacağı okyonusun derinliklerini çok iyi biliyor.

    İllaki oda üzülüp lanet olsun diyebiliyor ama yinede biliyor...

    YanıtlaSil

hadi söyle söyle!