10 Temmuz 2012 Salı

buraya başlık gelecek..




Bir şey yapamamak değil de çok şey yapabilecekken hiç bir şey yapmamak rahatsız ediyor beni.

Dünyaya kurtarabilecekken kurtarmamak.

Dünya barışını sağlayabilecekken sağlamamak.

Birini gülümsetebilecekken kendi yüzeysel depresyonuna takılıp kalmak. Bırak gülümsetmeyi, biraz neşe kırıntısını da anlattığın eften püften şeylerle, üstelik anlatarak hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini bildiğin cümlelerle birinin elinden almak.

Madem olduğun yeri daha güzel hale getiremiyorsun, bozma en azından. Olana dokunma be “insan.”

Birazcık çabayla yapabilecekken, kendin için bir şeyleri değiştirmemek. O gücü kendinde bulamamak. Hep birine, birilerine ihtiyaç duymak. Korkmak, cesaret edememek, kendine güvenememek.

Bir yerlerde okumuştum. “Cesaret korkunun olmaması değildir. Korka korka yapmaktır.” diyordu. Korkmadığın bir şey karşında cesaret göstermiş olmazmışsın yani.

Konu dağıldı değil mi? Söylemiyorsunuz. Siz -de ve -da’ları yanlış ayırsam onu da söylemezsiniz. Nayse, bunlar ısınma turu yazıları. Buralardayım yine.

10 yorum:

  1. Geri dönüp yazı yazıyor olman sevindirici :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çok hızlı yorum. :)) geri dönüp yazı yazıyor olmak güzel.

      Sil
  2. hoşgeldin o zaman dünyayı kurtaramayan kadın...

    YanıtlaSil
  3. hep buralarda ol, nolurrrr...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :)) tamam yeaa geçti hepsi bak burdayım:P:p

      Sil
  4. bu "yanıtla" şeysi çok şey olmuş..şeker:)

    YanıtlaSil
  5. çok şükür yazmaya başladın..İyi de bu kadar beni anlatmayaydın iyiydi ;) Böyle bir dönemden geçiyor dünya düzelecek her şey (telkin telkin)

    YanıtlaSil
  6. depresyonlarımıza sıkışmak hayat bu kadar kısayken yaptığımız en saçma şey...

    YanıtlaSil

hadi söyle söyle!